ฉันเริ่มมาวัดพระธรรมกายเมื่อต้นปี พ.ศ. 2537
ฉันชอบบรรยากาศวัดพระธรรมกายที่มีต้นไม้ร่มรื่น มีการนั่งสมาธิ ฟังเทศน์ และรับบุญต่างๆ สมัยนั้นจำนวนสาธุชนที่มาวัดในวันอาทิตย์ต้นเดือนอยู่ที่ประมาณหนึ่งหมื่นคน หลวงพ่อธัมมชโยนำนั่งสมาธิทุกวันอาทิตย์ตอนเช้าที่สภาธรรมกายหลังคาจาก มีบรรยากาศที่อบอุ่น ระหว่างนั่งสมาธิจะได้ยินเสียงนกร้อง ฉันมีความสุขที่ได้นั่งสมาธิจึงมาวัดแทบทุกวันอาทิตย์ และเป็นเจ้าหน้าที่อาสาสมัครแผนกธรรมโฆษก์
ทุกวันอาทิตย์ต้นเดือนฉันได้น้ำทิพย์หล่อเลี้ยงใจจากหลวงพ่อธัมมชโย
เมื่อท่านให้พรหลังจากการบูชาข้าวพระ
คำพรเหล่านั้นมีใจความครอบคลุมเรื่องการงาน ครอบครัว และสุขภาพ ฉันตั้งใจอธิษฐานจิตเสมอว่า
ขอให้หมดหนี้สินเหลือกินเหลือใช้ เอาไว้ใช้สร้างบารมี
ฉันตั้งใจอธิษฐานจิตเรื่องนี้เป็นพิเศษ
ฉันไม่เคยขาดการบูชาข้าวพระทุกวันอาทิตย์ต้นเดือน
เพราะฉันตั้งใจไปรับพรจากหลวงพ่อธัมมชโย
จากการที่ได้ปฏิบัติธรรมเป็นเวลา 20 กว่าปี ทำให้ฉันได้เรียนรู้หลักธรรมมากมาย
ได้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมจากการเรียนรู้กรณีศึกษา ( case study ) ได้มีความศรัทธาในพระพุทธศาสนามากขึ้น
ฉันเรียนรู้วิธีการรักษาสภาวะจิตใจของตัวเองเมื่อมีความทุกข์
หลักธรรมอิทธิบาทสี่ที่หลวงพ่อธัมมชโยสอนเพื่อให้ฝึกสมาธิได้ดีขึ้นนั้น
ยังนำไปใช้กับเรื่องธุรกิจหน้าที่การงานได้อีกด้วย เมื่อฉันได้นำหลักธรรมไม่ว่าจะเป็นอิทธิบาทสี่
ฆราวาสธรรม มงคลชีวิต ฯลฯ ไปใช้ ทำให้ ครอบครัวฉันได้ปลดหนี้
เป็นดังคำพรที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อให้ไว้จริงๆ
ตอนนี้ครอบครัวฉันไม่มีหนี้สิน ตึกแถวที่มีอยู่ก็มีคนมาขอเช่า ปรับปรุงเป็น Hostel จากที่โทรมๆ
ก็เป็นตึกแถวที่สวยงาม
ฉันก็หายจากโรคนอนไม่หลับ ปวดหัวไมเกรน
มีผิวพรรณทีผ่องใสขึ้น
วันนี้ฉันจะขอเล่าเท่านี้ เมื่อมีโอกาสจะมาขยายความว่าการปลดหนี้ที่เกี่ยวข้องกับอานุภาพบุญเป็นอย่างไร
